Dekel Swissa is er niet meer…

Het land is zwaar gewond en bloedt. Een gevoel van verstikking dat het hart niet kan bevatten.

Door Anat Schneider | | Onderwerpen: oorlog tegen terreur
Dekel Swissa

De grote catastrofe moet nog komen! Hoe moeilijk het ook voor ons is, we hebben onze doden, wier aantal met de minuut toeneemt, nog niet begraven. Het moeilijke nieuws dat de families bereikt die tot nu toe hoopvol hebben gewacht, komt nu: “Uw geliefde is dood aangetroffen.”

Veel zwaargewonden die het niet overleven worden ook toegevoegd aan de lange lijst van doden.

Het land is zwaar gewond en bloedt. Een gevoel van verstikking dat het hart niet kan bevatten. En het lichaam stort bijna in. Ik wil ontsnappen om te slapen, maar dat lukt niet zonder een sterke slaappil. De geluiden van de vliegtuigen in de lucht vannacht, de geluiden van de bommen, de geweerschoten. Er is geen ontsnappen aan. Als ik midden in de nacht een blik werp op sociale media, als ik moeite heb om in slaap te vallen, is iedereen daar ook aan het dollen. Er is geen rust, voor niemand.

Er zijn momenten waarop zelfs de hoop vervaagt. Soms komt het weer terug. En gistermorgen nog, toen mijn hoop terugkeerde, kregen we slecht nieuws. De zoon van onze buurman was vermoord. Elads beste jeugdvriend. Ze studeerden samen sinds de eerste klas.

Jeugdvrienden, onze zoon Elad (l.) en Dekel (r.) op de Purim feestdag 2011.

Hij is de jongen die ons verwelkomde toen we 17 jaar geleden naar de moshav verhuisden. Zijn moeder Gila en ik zijn met elkaar verbonden door onze jeugdvriendschap. We hebben veel dingen samen gedaan. We maakten samen Purim kostuums voor hen. We bakten, we speelden, we gingen samen op stap. En die geweldige jongen met die lieve blauwe ogen – is er niet meer.

Hoe gedraag je je als je bij je ouders binnenkomt? Wat zeggen ze dan? Ik kan niet goed omgaan met zulke momenten. Ik ben sprakeloos, mijn keel stokt. Maar er is geen andere keuze, ik moet erheen. Hun huis is maar een paar huizen van het onze verwijderd. Er staan veel auto’s bij de ingang van het huis, veel militairen, veel huilende mensen. Buiten ontmoet ik zijn tante Ruthie die me zegt, kom binnen Anat, huil voor Dekel die er niet meer is.

Aviel spoort me ook aan om naar binnen te gaan. Ik ga naar binnen en ontmoet Moshe, de vader. We vallen elkaar in de armen, huilen een paar minuten, we kunnen de woorden niet vinden. Dan zie ik de moeder. Ze staat op van de bank, omhelst me stevig, ik omhels haar, we kunnen elkaar niet loslaten. Er valt niets te zeggen, er is geen noodzaak om iets te zeggen. De harten spreken voor zich, de verbinding is verdrietig en waar.

En net zoals het moeilijk voor me was om naar binnen te gaan, is het moeilijk voor me om naar buiten te gaan. Ik ga weg in de wetenschap dat Dekel Swissa er niet meer zal zijn. Ik zal hem niet meer tegenkomen op weg naar de synagoge op Shabbat. Ik zal niet langer van mijn zoon Elad horen wat hij doet.

En hoe vertellen we Elad het vreselijke nieuws? Hij is nu aan het front. We hebben besloten om voorlopig niets te zeggen. Maar het slechte nieuws heeft zich als een lopend vuurtje verspreid, hij heeft het toch gehoord. Zijn hart is gebroken. Onze harten zijn ook gebroken.

Dekel was een goedlachse jongen, een jongeman vol charme, een geweldige zoon voor zijn ouders en een voorbeeldig soldaat. En hij is overleden. Hij zal voor altijd 23 jaar oud blijven.

Mijn buurman Jehosjoea, die erheen ging om de familie een hart onder de riem te steken, zei tegen Mosjé: God neemt het beste voor zichzelf.

 

Israel Today nieuwbrief

Dagelijks nieuws

Gratis in uw mailbox

Israel Heute Newsletter

Tägliche Nachrichten

FREI in Ihrer Inbox