De populaire website YouTube van Google, waarop je video’s met elkaar deelt, heeft een pro-Israëlische parodiegroep het zwijgen opgelegd wegens een onbenullige copyright-claim. De groep had brede erkenning gekregen in de nasleep van de overval op de vloot naar Gaza vorige week.
Naar aanleiding van het vloot incident en de hypocriete en overdreven kritiek op Israël van de internationale gemeenschap, heeft de Latma parodiegroep, onder leiding van Caroline Glick, Managing Editor van de Jerusalem Post, een korte clip geproduceerd met de titel "We con the world’ gebruik makend van de bekende melodie "We are the world." Tot op heden is de video op YouTube alleen meer dan drie miljoen keer bekeken.
In de clip zingen Glick en andere Latma acteurs, verkleed als Turkse en andere buitenlandse "vredesactivisten", over hoe zij de wereld hebben bedrogen, door hem te doen geloven dat de Hamas leiders in Gazavredelievend zijn en dat hun enige doel is om hulp te brengen aan de bewoners van Gaza, die volgens hun beweringen in armoede leven als gevolg van de Israëlische maritieme blokkade.
undefinedHet is inmiddels gebleken dat veel van de activisten aan boord van het grootste schip van de vloot, de Mavi Marmara, waren aangesloten bij een Turkse terroristische organisatie, de IHH. Zij waren al lange tijd van plan om geweld te gebruiken tegen de Israëlische marine, die hen moest verhinderen om Gaza te bereiken.
Glick zei dat haar advocaten waarschuwden dat iedereen die probeert om Latma tot zwijgen te brengen, niet naar de Israëli's zou gaan, maar juridische stappen ztten tegen YouTube door de schending van het auteursrecht te claimen. Natuurlijk valt het gebruik van de melodie van "We are the world" door Latma in deze context onder de ‘fair use’-doctrine, die het gebruik van auteursrechtelijk beschermd materiaal toestaat, indien bedoeld als parodie.
Maar YouTube is er berucht om, dat het in dergelijke gevallen snel zwichten voor enige juridische druk, zelfs als het gebruik van auteursrechtelijk beschermd materiaal legaal is, dit om geschillen te voorkomen.
Glick schreef op haar blog dat ze wel zou willen accepteren dat YouTube weer supervoorzichtig is, maar dit is niet de eerste keer dat de website zich inspant om de stem van Israël tot zwijgen te brengen.
Tijdens de Israëlische invasie in Gaza, in januari 2009, gaf de IDF ruwe beeldmateriaal vrij op YouTube, als tegenwicht tegen de bevooroordeelde rapportages in de meeste media. YouTube verwijderde de beelden, maar plaatste deze weer na woedende protesten. Echter werden de beelden nu geplaatst met een waarschuwing, vergelijkbaar met die aan het begin van pornografische video's, en werd vereist dat bezoekers zich aanmelden voor een YouTube-account om te kunnen kijken.
Glick zei dat ze geen tijd gaat verspillen aan vechten met YouTube. Ze zal de video in plaats daarvan op haar blog plaatsen, waar mensen deze kunnen downloaden en verder verspreiden als zij dat nodig achten.
Probeer eens of deze links nog werken:
Israël wil veilig in rust en vrede kunnen genieten van zijn vrijheid, net als ieder ander vrij land. Dat is maar weer gebleken in de eerste week van juni, toen het spektakel rond de ‘Bevrijd Gaza’ -vloot losbarstte buiten de territoriale wateren van Israël. Op hetzelfde moment werd opera Nabucco van Verdi aan de voet van de rotsvesting Massada opgevoerd. Zowel Massada als het libretto van de opera, dat je met recht Joods kunt noemen, symboliseren de Joodse vrijheidsdrang. In 73 n. Chr. verkozen 960 Joden op Massada de dood boven slavernij. Onder Nabucco (Nebukadnessar), de vorst van Babylon (538 v.Chr.) leefden ze in gevangenschap. Deze twee gebeurtenissen staan onuitwisbaar in het collectieve geheugen van het volk Israël gegrift.
Hoe lang geleden deze historische tragedies ook plaatsvonden, toch maakt het herleven van de geschiedenis diepe emoties los. De wereld lijkt Israëls vrijheid te willen opofferen aan een Palestijnse staat in het beloofde land. Het feit dat Israël nu weer op hetzelfde stukje grond woont als in Bijbelse tijden, is alleen te danken aan de Almachtige en niet aan de volkeren. Op z’n best staat de wereld onverschillig tegenover Israël, maar meestal wordt dit land beschouwd als de grote onruststoker van het Midden-Oosten en de wereld. Als de bekende Amerikaanse journaliste Helen Thomas (pag.16) al kan zeggen dat de Joden maar terug moeten gaan naar Duitsland en Polen – hoe kunnen ze dan meer liefde verwachten van de kant van hun openlijke vijanden? Wie zulke vrienden heeft, heeft geen vijanden nodig! Het bestaansrecht van Israël wordt zonder schroom in twijfel getrokken, Hamas wordt vergeleken met moeder Theresa en de IDF (Israëlische leger) met Jack the Ripper.
Daarom vinden wij het als redactie van Israel Today zo belangrijk om ons op tv, op het internet, en d.m.v. drukwerk te laten zien en horen. Op tv kunt u het ‘hoe’, op het internet het ‘wat’, en in het tijdschrift Israel Today het ‘waarom’ vernemen.
Lieve vrienden, jullie waarderen de woorden die uit Jeruzalem komen boven het gepraat over Jeruzalem. Hartelijk dank daarvoor!
Aviel Schneider en de Israel Today medewerkers