De internationale gemeenschap blijft vasthouden aan het idee dat de Gazastrook een land van ellende is, waar hongersnood bijna elk gezin in zijn greep heeft. Vergelijkingen met de concentratiekampen in de Tweede Wereldoorlog zijn populair.
Maar een van de gevolgen van de recente mislukte "humanitaire hulpvloot" naar de Gazastrook is, dat steeds meer journalisten en onderzoekers naar de situatie in Gaza kijken en ontdekken dat het niet echt overeen komt met wat er over wordt geschreven.
We hebben vorige maand al geschrenen over de manier waarop correspondent Tom Gross van de National Post (Canada) in Gaza gastronomische restaurants en een zwembad met olympische afmetingen ontdekte. Luitenant-kolonel (bd) Jonathan D. Halevi van het Institute for Contemporary Affairs in Jeruzalem heeft een uitgebreid verslag opgesteld over de situatie in Gaza, waarin een aantal citaten uit de algemene en de Arabische pers die erkennen dat Gaza niet verhongert, en is niet slechter af dan waar dan ook in het Midden-Oosten.
Janine Zacharia schreeft in haar verslag in de Washington Post van 3 juni: "Als je de belangrijkste verkeersader van Gaza stad - Salah al-Din Street - uitloopt, zie je levensmiddlenwinkels, van muur-tot-muur gevuld met alles, van verse Israëlische yoghurt en hummus, Cocoa Puffs (cerials), gesmokkeld vanuit Egypte. Apotheken zijn goed voorzien, zoals typische Amerikaanseapotheek".
Eerder in het jaar had het de Palestijnse persbureau Ma'an, gevestigd in Bethlehem, gemeld dat "de markten in Gaza verzadigd zijn met goederen".
Om dit duidelijk te maken nam Halevi een lijst op van de Israëlische coördinator van Overheidsactiviteiten in de Gebieden, met wat Israël naar Gaza heeft gestuurd in 2009 (in aanvulling op hetgeen werd gesmokkeld of in de particuliere sector het land binnenkwam):
Israël handhaaft inderdaad een strikte blokkade van de Gazastrook, om zijn Hamas leiders die goederen te ontzeggen die gebruikt zouden kunnen worden bij de vervaardiging van oorlogswapens. Maar Israël beperkt niet de invoer van andere goederen, en laat in feite dagelijks het vervoer van grote hoeveelheden humanitaire hulp toe - goederen die de inwoners van Gaza vrij zouden ontvangen, tenminste, als Hamas zou stoppen met stelen.
Halevi reageerde ook op de bewering, dat zelfs als de Israëlische blokkade geen hongersnood veroorzaakt, deze in wezen een goed voorziende gevangenis heeft geschapen voor 1,5 miljoen Palestijnen. Halevi merkte op, dat de grensovergangen van Gaza niet gesloten zijn, noch ooit gesloten zijn geweest, voor het vertrek of de binnenkomst van de lokale Palestijnen. Natuurlijk is, omdat er een andere natie aan de andere kant van die grensovergangen is, coördinatie met de autoriteiten vereist, maar dat is niet anders dan een burger die een visum aanvraagt om een naburige staat te bezoeken.
In de afgelopen vijf jaar keurden Israël en Egypte 98 procent goed van de verzoeken om een vergunning om de grens van Gaza over te steken. In 2009 verlieten 10.544 Palestijnen Gaza voor medische behandeling in Israël, 147 studenten gingen naar het buitenland voor studie, 374 christenen verlieten Gaza om Kerstfeest te vieren in Israël en Bethlehem, en in de Gazastrook wonende leden van het Palestijnse voetbalteam verlieten regelmatig de kuststrook om deel te nemen aan wedstrijden met buitenlandse teams. De weinige afwijzingen zijnechter de enige zaken die media-aandacht krijgen.
Lees Halevi volledige rapport: http://www.jcpa.org/JCPA/Templates/ShowPage.asp?DBID=1&TMID=111&LNGID=1&FID=377&PID=0&IID=4123
Israël wil veilig in rust en vrede kunnen genieten van zijn vrijheid, net als ieder ander vrij land. Dat is maar weer gebleken in de eerste week van juni, toen het spektakel rond de ‘Bevrijd Gaza’ -vloot losbarstte buiten de territoriale wateren van Israël. Op hetzelfde moment werd opera Nabucco van Verdi aan de voet van de rotsvesting Massada opgevoerd. Zowel Massada als het libretto van de opera, dat je met recht Joods kunt noemen, symboliseren de Joodse vrijheidsdrang. In 73 n. Chr. verkozen 960 Joden op Massada de dood boven slavernij. Onder Nabucco (Nebukadnessar), de vorst van Babylon (538 v.Chr.) leefden ze in gevangenschap. Deze twee gebeurtenissen staan onuitwisbaar in het collectieve geheugen van het volk Israël gegrift.
Hoe lang geleden deze historische tragedies ook plaatsvonden, toch maakt het herleven van de geschiedenis diepe emoties los. De wereld lijkt Israëls vrijheid te willen opofferen aan een Palestijnse staat in het beloofde land. Het feit dat Israël nu weer op hetzelfde stukje grond woont als in Bijbelse tijden, is alleen te danken aan de Almachtige en niet aan de volkeren. Op z’n best staat de wereld onverschillig tegenover Israël, maar meestal wordt dit land beschouwd als de grote onruststoker van het Midden-Oosten en de wereld. Als de bekende Amerikaanse journaliste Helen Thomas (pag.16) al kan zeggen dat de Joden maar terug moeten gaan naar Duitsland en Polen – hoe kunnen ze dan meer liefde verwachten van de kant van hun openlijke vijanden? Wie zulke vrienden heeft, heeft geen vijanden nodig! Het bestaansrecht van Israël wordt zonder schroom in twijfel getrokken, Hamas wordt vergeleken met moeder Theresa en de IDF (Israëlische leger) met Jack the Ripper.
Daarom vinden wij het als redactie van Israel Today zo belangrijk om ons op tv, op het internet, en d.m.v. drukwerk te laten zien en horen. Op tv kunt u het ‘hoe’, op het internet het ‘wat’, en in het tijdschrift Israel Today het ‘waarom’ vernemen.
Lieve vrienden, jullie waarderen de woorden die uit Jeruzalem komen boven het gepraat over Jeruzalem. Hartelijk dank daarvoor!
Aviel Schneider en de Israel Today medewerkers