Recente berichten dat Saoedi-Arabië elke Israëlische straaljager, die op weg is naar Iran en het koninklijke luchtruim schendt, zal neerschieten, waren niet verrassend, gezien eerdere ervaringen van de Saoedi's met Israëlische gevechtsvliegtuigen.

In deze serie artikelen leggen deskundigen uit, waarom de Saoedische legers geen echte bedreiging zijn voor Israël, en hoe de twee naties zelfs kunnen gaan samenwerken vanwege een gemeenschappelijke bedreiging.

In 1981 vloog een squadron Israëlische straaljagers, met Jordaanse merktekens, onopgemerkt over het land en vernietigde de kernreactor van Irak. Maar deze keer heeft Saudi-Arabië meer kans dan ooit om op een bedreiging te reageren, vooral omdat het hiervoor nu meer middelen heeft

In de loop der jaren heeft Saoedi-Arabië een breed scala aan offensieve en defensieve wapens verworven, geleverd door Amerikaanse en Europese (vooral Franse en Britse) bondgenoten van het koninkrijk.

Advertentie - artikel gaat hieronder verder

De Amerikaans-Saoedische militaire samenwerking begon tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen Washington aanbood om het koninkrijk te beschermen in ruil voor olie, die cruciaal was voor de oorlog.
Maar de trouw aan een andere regionale bondgenoot, Israël, verhinderde dat het Witte Huis het machtsevenwicht verstoorde door geavanceerde wapens te verkopen aan de Arabische staten. De situatie veranderde onder de toenmalige president Jimmy Carter, die in 1978 toestemming gaf voor de overdracht van 60 F-15s aan Saoedi-Arabië en 50 F-5ES aan Egypte (ter vergelijking: naar Israël gingen 90 F-15 en F-16's).

Maar pas in 1981 verkreeg Saoedi-Arabië een aantal zeer geavanceerde wapens van de VS, waaronder Airborne Warning and Control System (AWACS) verkenningsvliegtuigen, in staat om alle vliegtuigen binnen een gebied van 450.000 km2 te onderscheppen, en verborgen te blijven voor de grondradar.

In oktober 2010 gaf de Amerikaanse president Barack Obama het groene licht voor de grootste wapenverkoop in de Amerikaanse geschiedenis, apparatuur en diensten ter waarde van van 60,5 miljard dollar mocht worden verkocht aan Saoedi-Arabië.

Jarenlang werden zulke verkopen gerechtvaardigd met het argument dat het koninkrijk zich moest verdedigen tegen een aantal interne en externe bedreigingen (zoals de verspreiding van het communisme en terreur). Aan de andere kant werd Israël gevraagd niet in paniek te raken; Amerikaanse functionarissen wezen op militaire incompetentie van de Saoedi's om de zenuwen in Jeruzalem te kalmeren.

De Joodse Virtuele Bibliotheek, bijvoorbeeld, citeert een voormalige Amerikaanse diplomaat die in de jaren 1990 in Riyad was en heeft gezegd dat 'de Amerikaanse Militaire en Training Missie moeite had om de 30.000 man van de Saoedische Nationale Garde op de gewenste plaats bijeen te krijgen of effectief oefeningen uit te voeren... "

De diplomaat maakte voorts bekend dat Saoedische marineschepen 'niet konden worden losgewrikt van hun ligplaatsen in de haven,' en dat tijdens oefeningen met de Amerikaanse marine commandanten zouden hebben geweigerd om hun schepen uit het zicht van land te laten varen en eisten dat de bemanningen voor het donker konden terugkeren.

Het gebrek aan Saoedische professionaliteit bleek ook duidelijk tijdens de eerste Golfoorlog van 1990-1991. Ondanks het bezit van geavanceerde Amerikaanse wapens, vroegen de Saoedi's aan de VS om het land te verdedigen tegen Iraakse indringers. Washington antwoordde door 500.000 Amerikaanse militairen te sturen en 'Operation Desert Storm' te lanceren.

Niettemin kunnen arsenalen van zware artillerie bij de voordeur van Israël problemen tot problemen leiden. Zoals Henry Kissinger, de voormalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, eens zei: "Het was hypocriet om te suggereren dat de wapens effectief kunnen zijn tegen het Rode Leger, maar geen bedreiging voor Israël vorm[d]en.'

Vooral begin jaren 2000 werd de situatie alarmerend, toen Saoedi-Arabië naar verluidt een groot deel van zijn geavanceerde F-15 vloot verplaatste naar de vliegbasis Tabuk, ondanks tal van Amerikaanse verzoeken om de vliegtuigen terug te brengen naar hun oorspronkelijke basis. Vanuit Tabuk kunnen de straaljagers in ongeveer zes minuten de zuidelijke grens van Israël bereiken.

Wordt vervolgd.

Elizabeth Blade