Tussen de Dode Zee en de kuststad Eilat ligt de Arava, een kaal woestijnlandschap, waarin geen leven mogelijk lijkt te zijn. Niets dan stenen en zand, zover het oog reikt.

Wie had gedacht dat de zeshonderd boerderijen in deze regio goed zijn voor zestig procent van de Israëlische export van verse groenten en voor vijftien procent van de export van sierplanten. In de Arava worden vooral tomaten, cherrytomaatjes, courgettes, meloenen, druiven, kruiden en dadels verbouwd, waarvan vele biologisch. In deze regio werkt men gezamenlijk met minimale inzet van pesticiden. Ook worden er vissen gekweekt.

De sleutel tot succes is toepassing van technologie. In de eerste plaats levert druppelirrigatie, die al sinds de zestiger jaren van de vorige eeuw wordt toegepast, een grote bijdrage aan de 'verovering van de woestijn'. Een andere niet te onderschatten factor is de samenwerking tussen boeren. Deze wordt krachtig ondersteund door de Israëlische regering.

Toen de eerste drie kibboetsen in 1959 in de Arava werden gesticht, werden de pioniers beschouwd als gekken. Bijna niemand kon zich voorstellen dat je in dit gebied zou kunnen leven, laat staan voedsel zou kunnen verbouwen voor de export.

Advertentie - artikel gaat hieronder verder

In 1986 richtte het Joods Agentschap het onderzoeks- en ontwikkelingscentrum Arava R&D op, dat de boeren ondersteunde met innovatieve landbouwmethoden. Vanaf dat moment heeft de tuinbouw zich in een razendsnel tempo ontwikkeld.

Michael Selutin