In Israël wonen 7,5 miljoen mensen, dat is 0,1 procent van de wereldbevolking. Maar het kleine Israël haalt veel vaker de krantenkoppen in de internationale media dan grotere landen. Wereldwijd wekt Israël irritatie op. Politieke en religieuze redenen liggen daaraan ten grondslag.

In Syrië zijn sinds de volksopstand tegen het familieregime van Bashar al Assad meer dan zestienduizend mensen in de afgelopen vijftien maanden om het leven gekomen. In het Israëlisch-Palestijns conflict zijn volgens de Israëlische mensenrechtenorganisatie B'tselem, sinds het Oslo-akkoord van 1993, zo'n 9500 Palestijnen omgekomen. De oorlog in Tsjetsjenië (1994-2001) eiste ongeveer tweehonderdduizend tot driehonderdduizend slachtoffers. Sinds de invasie van de Verenigde Staten in Irak in mei 2003, zijn volgens het Amerikaanse onderzoeksbureau Just Foreign Policy in Washington, 1,4 miljoen Irakezen overleden als gevolg van de oorlog. Volgens de statistieken van het Amerikaanse leger ligt dat aantal veel lager.

Hoe men het ook bekijkt, feit is dat er buiten Israël veel meer mensen om het leven komen als gevolg van oorlog of conflicten dan in Israël als gevolg van het Israëlisch- Palestijns conflict. Dan nog wordt Israël door de media wereldwijd afgeschilderd als de agressor in de regio. Als het westen werkelijk uit is op vrede, vrijheid en mensenrechten, waarom handelt het dan selectief en vindt het steeds weer een politiek excuus om Israël aan te klagen? De Joodse staat vecht voor zijn bestaan te midden van islamitische staten. In tegenstelling tot de Syrische president Assad, die zijn eigen volk afslacht, of andere Arabische leiders die geen respect hebben voor de eigen bevolking, houdt Israël rekening met de Palestijnen, waarvan velen uit het buitenland afkomstig zijn. Daarvoor zijn vele bewijzen aan te dragen. In Syrië zijn in de laatste vijftien maanden meer dan duizend mensen per maand vermoord. Daartegenover staat dat sinds 1993 per maand twintig Palestijnen om het leven kwamen. Volgens B'tselem zijn bij dit laatste cijfer ook terroristen meegerekend. Gedurende de Egyptische opstand kwamen Egyptenaren op de televisie aan het woord. Zij prezen Israëls houding ten opzichte van Palestijnen en vervloekten hun eigen leiders als wrede heersers. Het gaat het westen niet om gerechtigheid maar om rust in het Midden-Oosten. Voor deze rust moet Israël meer dan de Arabische staten een prijs betalen.

Aviel Schneider