• Israëli's waren verrast en erg blij met Obama's krachtige ondersteunende toespraak in de VN,
• Palestijnen woedend over Obama's afwijzing van hun verzoek om erkenning als Staat en zijn acceptatie van Israël's standpunten,
• Kwestie-Israël speelt een grote rol bij de presidentsverkiezingen.

Voor het eerst sinds zijn verkiezing drie jaar geleden werd de Amerikaanse president Barack Obama donderdag door een brede dwarsdoorsnede van de Israëlische Joden als vriend van hun natie beschouwd. Voordien was Obama volgens de meeste Israëli's openlijk pro-Moslim en pro-Palestijns.

De reden voor die verandering was de toespraak die Obama de dag ervoor hield voor de Algemene Vergadering van de VN, waarin hij het eenzijdige verzoek van de Palestijnen om erkenning als Staat krachtig verwierp.

Obama was een van de eerste leiders die de internationale organisatie toesprak toen de Palestijnen officieel hun inspanningen begonnen om internationale erkenning voor een onafhankelijke Palestijnse staat te krijgen.

De president was hier niet van onder de indruk, en verklaarde in niet mis te verstane bewoordingen dat dit geen vrede zou brengen.

"Echte vrede kan alleen worden gerealiseerd tussen de Israëli's en de Palestijnen zelf", zei Obama, en herhaalde daarmee zijn oproep tot bilaterale onderhandelingen, welke de Palestijnse leider Machmoud Abbas de afgelopen twee jaar heeft vermeden.

"Vrede komt niet door verklaringen en resoluties van de VN. Als het zo gemakkelijk was, dan zou het nu al zijn bereikt," ging Obama verder. "Vrede hangt af van een compromis tussen volken die samen moeten leven, lang nadat onze toespraken voorbij zijn en onze stemmen zijn geteld."

Hoewel Obama wel zijn steun herhaalde voor het realiseren van een onafhankelijke staat door de Palestijnen, besteedde hij veel meer tijd aan het benadrukken van Amerika's betrokkenheid bij de veiligheid van Israël.

'Wij geloven dat elke duurzame vrede de zeer reële veiligheidsproblemen moet erkennen waarmee Israël elke dag kampt', zei Obama. 'Laten we eerlijk zijn: Israël wordt omringd door buren die er herhaaldelijk oorlogen tegen hebben gevoerd.'

Obama erkende zelfs de haatdragende anti-joodse indoctrinatie van jonge Arabieren in de gehele regio:
'Israëls kinderen worden volwassen met de wetenschap, dat in de hele regio andere kinderen hebben geleerd om hen te haten.'

Misschien is wel het allerbelangrijkste dat Obama duidelijk het Land Israël als het 'historische thuisland' van het Joodse volk omschreef.

De Israëlische leiders houden vol, dat een openlijke erkenning door de Palestijnse leiders van Israël als de Joodse staat, een hoeksteen van elk toekomstig vredesakkoord moet zijn. Abbas heeft die voorwaarde fel afgewezen, en Obama's opmerkingen werden als berisping van Abbas' standpunt gezien.

Palestijnen woedend
Palestijnse functionarissen waren woedend, en noemden Obama's speech een 'dolkstoot in de rug' voor de Palestijnse aspiraties.

Een Palestijnse functionaris zei tegen The Jerusalem Post dat Abbas 'niet kan begrijpen waarom Obama zijn standpunt ten aanzien van een Palestijnse staat heeft veranderd', waaruit blijkt dat zij gewoon niet begrijpen wat Obama probeerde te zeggen.

Natuurlijk heeft Obama zijn standpunt niet veranderd. Hij wil nog steeds dat er een Palestijnse staat wordt geboren op het oude Joodse land van Judea en Samaria. Maar de brutaliteit van de Palestijnse stunt bij de VN heeft leiders zoals Obama gedwongen om een ​​stap terug te doen en openlijk Israëls eigen claims op het land te benadrukken. En Israël heeft tot nu toe die situatie meesterlijk benut.

Verondersteld wordt dat de strenge toon van Obama's toespraak het Palestijnse streven heeft verzwakt, en donderdag maakte een senior medewerker van Abbas bekend dat, hoewel de Palestijnse leider vrijdag nog steeds de Veiligheidsraad om het VN-lidmaatschap zal vragen, hij niet zal vragen om een onmiddellijke beslissing.

Het Witte Huis bevestigde woensdag dat Obama aan Abbas had gezegd dat het niet uitmaakt hoe lang hij de Veiligheidsraad geeft om na te denken over een Palestijnse staat, omdat de VS de motie met een veto zal treffen.

De Israëlische premier Benjamin Netanyahu, die een wisselende relatie met Obama heeft, bedankte de Amerikaan persoonlijk voordat de mannen elkaar achter gesloten deuren ontmoetten.

Netanyahu liet doorschemeren dat Obama zijn eerder ingenomen standpunt had veranderd. Dit leek te suggereren dat het ontbreken van vrede alleen de schuld van Israël was; nu erkende hij dat de Palestijnse afwijzing van legitieme voorwaarden van Israël de grootste hindernis waren voor een allesomvattend vredesakkoord.

Teruggekeerd in Israël, noemden minister van Defensie Ehud Barack en minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman de VN-toespraak van Obama 'de woorden van een ware vriend en bondgenoot.'

Presidentsverkiezingen
Hoewel de meeste Israëli's waardering hadden voor de toespraak van Obama en de mogelijkheid die deze Israël bood om zijn standpunt onder de aandacht te brengen, was er nog steeds scepsis over zijn motieven.

Verwacht wordt dat de kwestie-Israël een nog grotere rol speelt in de presidentsverkiezingen van volgend jaar dan in 2008. Obama's media-adviseurs zijn zich hiervan bewust en hebben contact opgenomen met Joodse leiders in de VS die hem steunen en hen aangespoord om hun gemeenschappen naar de VN-toespraak van de president te laten kijken. Dat meldde de Israëlische krant Yediot Achronot.

'Drie van de adviseurs van Obama, allen zelf Joods, vroegen de supporters om “het woord te verspreiden” dat Obama een pro-Israël toespraak zal houden die zijn eigen echte standpunten weerspiegelt en verzocht hen dringend om aandacht te besteden aan de VN-toespraak van de president', meldde de krant.

Dan is er nog de kwestie van de Christelijke stemmen. De presidentskandidaten van de Republikeinse Partij - Rick Perry, Michelle Bachman en Mitt Romney – leggen nu al de nadruk op hun pro-Israëlische geloofsbrieven, en Obama voelt zich mogelijk gedrongen om hen een slag voor te zijn.

Wat Obama's motivatie ook is, Israël lijkt vastbesloten om de gelegenheid te gebruiken om talloze misvattingen rond het Israëlisch-Arabische conflict te corrigeren.