De Wereldraad van Kerken bespreekt de benarde positie van Christenen in het Midden-Oosten en geeft (zoals voorspelbaar) Israël de schuld voor de hele rotzooi, maar negeert bijna de islamitische dreiging

De Wereldraad van Kerken heeft onlangs een conferentie gesponsord over de situatie van Christenen in het Midden-Oosten. De meeste mensen hebben er niets over vernomen, maar er is weer een grote rode vlag gehesen met betrekking tot de koers van de kerk betreffende Israël en de Joden.

In Volos, Griekenland, werkten 30 theologen, sociale wetenschappers, politici en vertegenwoordigers van kerken vijf dagen lang om duidelijk vast te stellen waarom de christelijke gemeenschappen in het Midden-Oosten inkrimpen.

Ze hadden zich de tijd en het geld kunnen besparen voor andere dingen, zoals het voeden van de armen, omdat iedereen al wist wat de conclusie zou worden. Israël, en in het bijzonder het zionisme, maakt het leven onhoudbaar voor de Christenen in de regio, maakte de groep bekend in zijn slotverklaring.

Advertentie - artikel gaat hieronder verder

"... in conflictsituaties, zoals Palestina ...zien we aanzienlijke dalingen van de christelijke bevolking vanwege de Israëlische bezetting", aldus de Wereldraad van Kerken, daarbij de talloze andere redenen negerend waarom Christenen zich niet meer op hun gemak of veilig voelen in een maatschappij waarin Hamas een verpletterende verkiezingsoverwinning kan behalen.

In een land zoals Egypte, waar de Christenen steeds meer worden belaagd vanwege hun geloof in de nasleep van "democratische" revoluties, schreef de Raad de krimpende christelijke bevolking toe aan de "economische en immigratie realiteit."

Dit was te verwachten van de Wereldraad van Kerken, een in Genève gevestigde organisatie die 347 protestantse kerken en denominaties vertegenwoordigt, waartoe wereldwijd meer dan 500 miljoen Christenen behoren. De Raad hield in 2007 in Jordanië ook een conferentie over de krimpende christelijke gemeenschappen in het Midden-Oosten, en riep toen op tot een politieke kruistocht om de Joodse 'bezetting' van hun bijbelse gebieden te beëindigen.

Als het gaat om de situatie van de Christenen in het Midden-Oosten is de Islam helemaal geen probleem. Het gaat allemaal om die vervelende Joden.

De Kerk in het algemeen heeft een lange geschiedenis van het gebruik van bronnen om de Joden te bestoken en hen te beschrijven als "vijanden van Christus en de Christenen," waartegen de Bijbel specifiek waarschuwt.

Velen dachten dat die tijd voorbij was, dat de verschrikkingen van de Holocaust eindelijk de kerk tot het inzicht had gewekt hoe fout dit was. In feite zullen die Christenen die nu betrokken zijn bij dit nieuwe soort Israël-bashing het luidste protesteren tegen het label antisemitisme. Maar hun protesten klinken me te luidruchtig.

Vervangingstheologie
Wat de Wereldraad van Kerken en dergelijke aan het doen zijn is het hernoemen van de meest anti-semitische van alle doctrines – de vervangingstheologie.

In plaats van om hun hoofd te vragen, weent dit nieuwe soort vervangingstheologie krokodillentranen om de Joden als mishandelde verloren zielen die ooit Gods goedheid hebben geproefd, maar sindsdien zijn vervangen als zijn "uitverkorenen" omdat zij Jezus hebben verworpen.

Ze hebben geen hekel aan de Joden (althans niet openlijk), maar ze geloven dat de bijbelse beloften aan het volk Israël zijn verstreken. En daar komt de staat Israël in beeld. Als Gods beloften aan het volk Israël niet meer geldig zijn, dan heeft het moderne Israël niets te maken met de bijbelse profetie of met Gods plan van wereldwijde verlossing.

En als de herboren Joodse staat niet voorkomt in Gods grote plannen, dan voelen deze Christenen zich vrijer om hun onbijbelse humanistische agenda na te streven - te streven naar wat ze noemen "sociale rechtvaardigheid" voor de Palestijnse Christenen.

Maar Jezus heeft nooit zijn volgelingen geleerd te vechten voor "sociale rechtvaardigheid" door te streven naar politieke soevereiniteit. Hij leerde dat Zijn volgelingen zouden worden vervolgd en die situatie zouden doorstaan ​​met nederigheid en zachtmoedigheid om hun (echte of vermeende) onderdrukkers te bereiken met Zijn boodschap van liefde.

Uiteindelijk is het doel van organisaties zoals de Wereldraad van Kerken niet bijbels, het gaat nog niet eens over echte sociale rechtvaardigheid. Of ze weten het of niet, of ze accepteren of niet, hun agenda gaat over het bevorderen van de Islam en het omkeren wat God in dit land doet.