Geestelijk leider Moslimbroederschap keert triomfantelijke terug uit ballingschap, dringt aan op democratie in overeenstemming met de shariawet. Deskundigen zien verschuiving van "yuppie" revolutie naar islamitische revolutie

Al-Qaradawi

De internationale gemeenschap, en vooral de internationale pers, is grotendeels vertrokken uit Egypte, waar een 18-daagse opstand leidde tot de val van voormalig president Hosni Mubarak en zijn dictatoriale regime. Iedereen kijkt nu naar Libië, waar de massa's vechten en sterven, om op dezelfde manier kolonel Muammar Gaddafi te verwijderen.

Maar wat gebeurt er nu in Egypte? Het plotselinge vertrek van Mubarak kan niet het einde van het verhaal zijn, en met de zeer onzekere toekomst van deze belangrijke regionale macht is wat er in de weken en maanden erna gebeurt veel belangrijker dan het aftreden van de president.

Het is verbazingwekkend, terwijl de westerse intelligentsia de twee weken voorafgaand aan het vertrek Mubarak afwisselend beweerde dat de Moslimbroederschap geen bedreiging vormt, of te klein is om je er zorgen over te maken, meldde bijna niemand welk een belangrijke gebeurtenis de terugkeer van de geestelijk leider van de Moslimbroederschap Yusuf al -Qaradawi naar Egypte op 18 februari was.

Qaradawi was tientallen jaren geleden verbannen uit Egypte door Mubarak, en mocht ook de VS en Groot-Brittannië niet in wegens zijn radicale opvattingen en onderwijs. Maar dat hield de geestelijke niet tegen. In plaats daarvan kreeg hij zendtijd op Al Jazeera, waar zijn show "Sharia and Life" al snel het best beoordeelde programma werd op de zender in het Midden-Oosten.

Toen hij deze maand het nu beroemde Tahrirplein in Cario betrad, werd hij als een held ontvangen door de naar schatting twee miljoen Egyptenaren die naar hem kwamen luisteren. Tijdens zijn toespraak adviseerde Qaradawi degenen die Mubarak hadden afgezet, dat "de revolutie nog niet klaar is." Hij benadrukte dat de democratie in Egypte moet verlopen volgens islamitisch model, niet volgens westers model.

Het officiële standpunt van de Moslimbroederschap luidt, dat de Egyptische overheid "republikeins, parlementair, constitutioneel en democratisch moet zijn, in overeenstemming met de islamitische sharia-wetgeving."

Tijdens het evenement op het Tahrirplein verhinderden Qaradawi's lijfwachten dat Google-directeur Wael Ghonem op het podium kon komen en de menigte toespreken. De westerse media hadden geprobeerd Ghonem, een belangrijke speler in de eerste dagen van de opstand, tot het "nieuwe gezicht" van de Egyptische straat te maken – goed opgeleid, gematigd en westers.

Prof William Jacobson van de Cornell Law School merkte treffend op, dat deze gebeurtenis aangeeft dat "de yuppie revolutie in Egypte voorbij is, de islamitische revolutie is begonnen." Jacobson legde nauwkeurig uit dat Ghonem nooit het gezicht van de Arabische straat in Egypte was, "hij was slechts een gezicht waarmee de westerse media in relatie konden staan."

Het ware gezicht van de straat in Egypte is de Islam, en daarom gingen net zo veel mensen die Mubarak's vertrek eisten naar huis, als er mensen uit hun huis kwamen om naar Qaradawi te luisteren.

Sommigen mainstream-media proberen nog steeds Qaradawi en de Moslimbroederschap te vergoelijken. Maar de lange geschiedenis van de geestelijke leider spreekt voor zich: giftige decreten tegen Israël, oproepen tot aanvallen op Amerikanen in Irak, en algemene haat tegen alle ongelovigen.

Toen hem bijvoorbeeld een paar jaar geleden werd gevraagd naar interreligieuze dialoog tussen Moslims en Joden, zei Qaradawii:
"Er is geen dialoog tussen ons, behalve door het zwaard en het geweer. We bidden tot Allah om deze beklemmende Joodse, zionistische groep mensen weg te nemen... spaar geen enkele van hen ... tel hun aantal en doodt hen tot de allerlaatste."

Ondanks dat hij zijn openbare toespraken op zo'n slimme manier formuleert dat gelijkgestemden bij de New York Times hem kunnen afschilderen als "gematigd", blijft Qaradawi toegewijd aan het gestelde doel van de Moslimbroederschap, om de sharia wetgeving op te leggen met het doel uiteindelijk een Islamitisch rijk op te richten.

Verontrustender is dat Al-Qaradawi beslist geen randfiguur is. Shadi Hamid, research director bij het Brookings Instituut Doha Center in Qatar, bevestigde in een interview met de Christian Science Monitor wat duidelijk had moeten zijn bij Qaradawi's ontvangst in Cairo eerder deze maand:

"Qaradawi staat midden in de Egyptische samenleving, hij is in de religieuze mainstream, hij biedt niets dat bijzonder onderscheidend of radicaal is in de Egyptische context."

Er moet ook op worden gewezen, dat indien er vrije verkiezingen worden gehouden in Egypte, er zeer reële aanwijzingen zijn dat de nieuw gevormde politieke partij van de Moslimbroederschap, de Vrijheid en Gerechtigheid Partij, met een ruime marge zal winnen.

Bij de laatste Egyptische parlementsverkiezingen won de partij van Mubarak en bondgenoten 80 procent van de stemmen dankzij ernstige fraude. Maar ondanks deze tegenwerking slaagde de Moslimbroederschap er nog steeds in om 20 procent van de zetels in het parlement te winnen. Stel je voor wat deze groep zou bereiken in vrije verkiezingen zonder een sterke of gerespecteerde 'liberale' tegenstander.