Volgens uitgelekte notulen van onderhandelingen leken de Palestijnen bereid tot concessies en Israël tegemoet te komen. Maar waarom is een overeenkomst nooit ondertekend?

alt

De Britse krant The Guardian en de pan-Arabische nieuwszender Al-Jazeera zorgden zondag voor flinke opschudding in de regio, toen ze vroeger geheime documenten publiceerden, met informatie over de vredesonderhandelingen tussen Israëlische en Palestijnse leiders in het afgelopen decennium.

De gepubliceerde documenten, die de bijnaam 'De Palestijnse Papieren' kregen, laten zien dat de twee partijen blijkbaar nog maar drie jaar geleden bijna een vredesakkoord hadden gesloten, en dat (althans privé), de Palestijnen bereid waren tot ogenschijnlijk redelijke concessies.

Tijdens gesprekken in 2008 tussen de voormalige Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Tzipi Livni (de huidige oppositieleidster) en Palestijnse toponderhandelaars, was vrijwel overeengekomen dat Israël de grote Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria zou annexeren, de controle zou behouden over een groot deel van Oost-Jeruzalem, en de Palestijnen zou compenseren door het afstaan van 5,5 procent van het Israëlische grondgebied in andere gebieden.

"Ik bied Israël het grootste Jeruzalem in de Joodse geschiedenis aan", zou de Palestijnse hoofdonderhandelaar Saeb Erekat vorig jaar tot de Amerikaanse gezant David Hale hebben gezegd, wat een zeldzame Palestijnse erkenning is van de Joodse band met Jeruzalem.

Daarnaast zou Israël in vijf jaar in totaal 5.000 zogenaamde "Palestijnse vluchtelingen" naar Israël laten verhuizen, maar het zou niet de verantwoordelijkheid nemen voor het vluchtelingenprobleem. Dit lijkt ook nogal vreemd, omdat Erekat en zijn baas, de Palestijnse leider Machmoud Abbas, het tot een hoeksteen van hun 'strijd' hebben gemaakt om deze 'vluchtelingen' niet 'in de steek te laten'.

Abbas sprak zondag met Al Jazeera, en bevestigde dat diverse ideeën voor uitwisseling besproken waren met de voormalige Israëlische premier Ehud Olmert, en dat hij had ingestemd met een open Jeruzalem met twee gemeenten die naast elkaar bestaan.

Andere Palestijnse functionarissen bestempelden het Al Jazeera rapport als een 'pakket leugens,' en zeiden dat de zender 'de oorlog had verklaard aan de Palestijnen' door dergelijke vernederende details te onthullen.

Jacob Galanti, voormalig adviseur van Olmert, bevestigde ook in een interview met de Israëlische Legerradio, dat bijna elk belangrijk probleem afgerond was door Olmert en Abbas, op een wijze die voor de meeste Israëli's aanvaardbaar is .
Dus, waarom werd er geen overeenkomst ondertekend? Galanti zei dat hij gewoon niet weet.

De realiteit is, dat de concessies die de Palestijnen achter gesloten deuren deden, nooit zouden worden aanvaard door de Palestijnse burgers, en zij wisten dat. Zoals blijkt uit het feit dat Olmert en Abbas nooit daadwerkelijk een overeenkomst ondertekenden, was het nooit de bedoeling van de Palestijnen om de onderhandelingen af te ronden. De rol van de eeuwige slachtoffers heeft hen veel meer opgeleverd.

Het is ook een slimme onderhandelingstactiek. Abbas roept nu openlijk de Israëlische premier Benjamin Netanyahu op om naar de onderhandelingstafel terug te keren op basis van wat Olmert eerder aanbood, terwijl hij weglaat wat de Palestijnen aanboden. Maar als Olmert's aanbod voldoende was, waarom sloot Abbas dan geen overeenkomst met hem?

De meeste Israëli's beginnen deze list te doorzien, evenals de meeste westerse machthebbers die bij de onderhandelingen betrokken zijn, zelfs als ze dit niet in het openbaar toegeven.

Tijdens een bijeenkomst in Washington in 2009 vroeg de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton aan Erekat, "Waarom zitten de Palestijnen altijd in een hoofdstuk van een Griekse tragedie?"

Helaas, totdat mensen zoals Clinton, Olmert en Livni openlijk de Palestijnse leiders aanspreken en aandringen op wat eerlijkheid en integriteit, zal de situatie steeds erger worden en uiteindelijk resulteren in unilaterale actie die zal leiden tot oorlog.