Een journalist van het Egyptische dagblad Al-Ahram heeft bevestigd wat onlangs een handvol integere westerse verslaggevers onthulden: dat Gaza niet echt wordt belegerd, en dat alle onderdrukking die de Palestijnse inwoners ondervinden wordt veroorzaakt door andere Arabieren, en niet door Israël.
In tegenstelling tot verhalen in de reguliere Westerse media over wijdverspreide armoede en ellende in Gaza, meldt Ashraf Abu al-Houl dat "een gevoel van absolute welvaart overheerst, zoals blijkt uit de grote vakantieoorden langs de kust en in de buurt van Gaza."
Al-Houl schreef ook dat "het zien van de artikelen en de luxe waarmee de winkels in Gaza zijn gevuld mij verbaasde". Niet alleen dat, maar Al-Houl ontdekte al snel dat de meeste goederen in Gaza veel goedkoper worden aangeboden dan in Egypte, want in de Gazastrook "is het aanbod veel groter dan de vraag."
Deze feiten, die een select groepje westerse journalisten heeft durven melden, brachten Al-Houl tot het besef dat het beperkte embargo van Israël tegen de door Hamas bestuurde Gazastrook "formeel of politiek is, niet economisch." Met andere woorden, Israël veroorzaakt geen economische of humanitaire crisis in Gaza.
Er is echter wijdverbreide armoede in de Gazastrook, maar dat is het gevolg van corruptie en een brede kloof tussen de "haves" en de "have-nots”.
Al-Houl interviewde de politieke activist Mustafa Ibrahim, die opmerkte dat ongeveer 20 procent van de inwoners van Gaza over bijna alle rijkdom in het gebied beschikken. Zij zijn bijna allemaal zijn nauw gelieerd aan de regerende Hamas-beweging. De rijke inwoners van Gaza investeren veel in de vrijetijdsindustrie en geven rijkelijk geld uit, terwijl zij schandelijk veel vragen voor eenvoudige luxe zoals een bezoek aan de plaatselijke stranden.
Onder de rest van de bevolking is de werkloosheid ongeveer 45 procent, en dat zijn de inwoners van Gaza die steeds door de Westerse media worden beschreven als de producten van de zogenaamde "Israëlische onderdrukking."
De wereld reageert op die berichten in de media door Gaza te overspoelen met nog meer humanitaire hulp, die via de handen van de rijken gaat en hen uiteindelijk alleen maar rijker maakt, terwijl de armen armer worden.
Israëlische functionarissen hebben in het verleden gezinspeeld op deze situatie, toen zij waarschuwden dat, hoewel er op dat moment geen humanitaire crisis in Gaza was, de internationale gemeenschap er feitelijk een kan scheppen door in te spelen op de corrupte eliteklasse van het gebied.
Dit artikel is vertaald door de Middle East Media Research Institute, (MEMRI)
Afgebeeld is een nieuw resort in Gaza. Photo: Al-Ahram, Egypt, July 17, 2010.
Israël wil veilig in rust en vrede kunnen genieten van zijn vrijheid, net als ieder ander vrij land. Dat is maar weer gebleken in de eerste week van juni, toen het spektakel rond de ‘Bevrijd Gaza’ -vloot losbarstte buiten de territoriale wateren van Israël. Op hetzelfde moment werd opera Nabucco van Verdi aan de voet van de rotsvesting Massada opgevoerd. Zowel Massada als het libretto van de opera, dat je met recht Joods kunt noemen, symboliseren de Joodse vrijheidsdrang. In 73 n. Chr. verkozen 960 Joden op Massada de dood boven slavernij. Onder Nabucco (Nebukadnessar), de vorst van Babylon (538 v.Chr.) leefden ze in gevangenschap. Deze twee gebeurtenissen staan onuitwisbaar in het collectieve geheugen van het volk Israël gegrift.
Hoe lang geleden deze historische tragedies ook plaatsvonden, toch maakt het herleven van de geschiedenis diepe emoties los. De wereld lijkt Israëls vrijheid te willen opofferen aan een Palestijnse staat in het beloofde land. Het feit dat Israël nu weer op hetzelfde stukje grond woont als in Bijbelse tijden, is alleen te danken aan de Almachtige en niet aan de volkeren. Op z’n best staat de wereld onverschillig tegenover Israël, maar meestal wordt dit land beschouwd als de grote onruststoker van het Midden-Oosten en de wereld. Als de bekende Amerikaanse journaliste Helen Thomas (pag.16) al kan zeggen dat de Joden maar terug moeten gaan naar Duitsland en Polen – hoe kunnen ze dan meer liefde verwachten van de kant van hun openlijke vijanden? Wie zulke vrienden heeft, heeft geen vijanden nodig! Het bestaansrecht van Israël wordt zonder schroom in twijfel getrokken, Hamas wordt vergeleken met moeder Theresa en de IDF (Israëlische leger) met Jack the Ripper.
Daarom vinden wij het als redactie van Israel Today zo belangrijk om ons op tv, op het internet, en d.m.v. drukwerk te laten zien en horen. Op tv kunt u het ‘hoe’, op het internet het ‘wat’, en in het tijdschrift Israel Today het ‘waarom’ vernemen.
Lieve vrienden, jullie waarderen de woorden die uit Jeruzalem komen boven het gepraat over Jeruzalem. Hartelijk dank daarvoor!
Aviel Schneider en de Israel Today medewerkers