De Palestijnse leider Mahmoud Abbas, die door de internationale gemeenschap als "gematigd" wordt beschouwd, liet zijn ware gezicht zien tijdens een recente bijeenkomst met schrijvers en journalisten, toen hij stelde dat hij positief staat tegenover een pan-Arabisch militair offensief tegen de joodse staat.
Het officiële dagblad van de Palestijnse Autoriteit, Al-Hayat Al-Jadida, schreef dinsdag dat toen Abbas onlangs mensen uit de mediawereld ontmoette ten huize van de Palestijnse ambassadeur in Jordanië, hij weergaf hij dat tijdens een vergadering van de Arabische Liga in Libië in maart zijn collega-leiders heeft gezegd dat hij nog steeds de voorkeur geeft aan oorlog tegen Israël, maar dit niet alleen kan doen.
"We zijn militair niet tegen Israël opgewassen, en dit onderwerp werd besproken op de vergadering van de Arabische Liga", zei Abbas. "Daar heb ik mij gewend tot de Arabische staten en ik zei: 'Als jullie oorlog willen, en als jullie allemaal tegen Israël willen vechten, zijn wij daar voorstander van. Maar de Palestijnen zullen niet alleen vechten omdat ze daar niet de mogelijkheid voor hebben".
De Arabische staten van het Midden-Oosten hebben tenminste drie keer geprobeerd om Israël militair te vernietigen, maar elke keer eindigde dit met verlies van grondgebied aan de Joodse staat.
De "Palestijnse crisis", die ontstond na de bevrijding door Israël van Judea en Samaria (de zogenaamde Westbank) in 1967, wordt door veel Israëli's gezien als niets anders dan een berekenende en geduldige aanpak om uiteindelijk Israël van de kaart te verwijderen.
Yasser Arafat heeft dit ook toegegeven in 1993, toen hij de "Oslo-akkoorden"ondertekende. In een vooraf opgenomen boodschap, die toen werd afgespeeld op Arabische televisie, vertelde hij zijn mede-Palestijnen, dat de guerrillatactieken van zijn PLO en uiteindelijk de land-voor-vrede diplomatie een gefaseerde strategie was, die zou leiden tot de volledige vervanging van Israël door een Arabische Moslimstaat:
"Vergeet niet dat onze Palestijnse Nationale Raad het besluit in 1974 aanvaardde. Het riep op tot de oprichting van een nationale autoriteit op een deel van het Palestijnse land dat is bevrijd of waaruit de Israëli's zijn teruggetrokken ... Dit is het moment van de terugkeer, het moment van het verkrijgen van een steunpunt op het eerste bevrijde Palestijnse land".
Het besluit van1974, waarnaar Arafat verwees, was de officiële aanvaarding door de PLO van een gefaseerde strategie voor de vernietiging van Israël, in tegenstelling tot de directe strategie van militaire verovering, die werd gehanteerd tot de Yom Kippoer-oorlog, een jaar eerder.
Hoewel hij de PLO samen met Arafat heeft opgericht, werd Abbas lange tijd schoongepraat door de internationale gemeenschap, die stond te popelen om zijn idee van een vreedzame oplossing van conflicten in de regio op te leggen. Dat is de reden waarom Abbas' opmerkingen in het Arabisch, zoals hierboven geciteerd, regelmatig worden genegeerd door de wereldmedia en Westerse leiders. Maar de Israëli's waarschuwen dat zijn standpunten, en de invloed die zij hebben de Palestijnse bevolking, er voor zorgen dat een echte en duurzame vrede onmogelijk te bereiken is.
Israël wil veilig in rust en vrede kunnen genieten van zijn vrijheid, net als ieder ander vrij land. Dat is maar weer gebleken in de eerste week van juni, toen het spektakel rond de ‘Bevrijd Gaza’ -vloot losbarstte buiten de territoriale wateren van Israël. Op hetzelfde moment werd opera Nabucco van Verdi aan de voet van de rotsvesting Massada opgevoerd. Zowel Massada als het libretto van de opera, dat je met recht Joods kunt noemen, symboliseren de Joodse vrijheidsdrang. In 73 n. Chr. verkozen 960 Joden op Massada de dood boven slavernij. Onder Nabucco (Nebukadnessar), de vorst van Babylon (538 v.Chr.) leefden ze in gevangenschap. Deze twee gebeurtenissen staan onuitwisbaar in het collectieve geheugen van het volk Israël gegrift.
Hoe lang geleden deze historische tragedies ook plaatsvonden, toch maakt het herleven van de geschiedenis diepe emoties los. De wereld lijkt Israëls vrijheid te willen opofferen aan een Palestijnse staat in het beloofde land. Het feit dat Israël nu weer op hetzelfde stukje grond woont als in Bijbelse tijden, is alleen te danken aan de Almachtige en niet aan de volkeren. Op z’n best staat de wereld onverschillig tegenover Israël, maar meestal wordt dit land beschouwd als de grote onruststoker van het Midden-Oosten en de wereld. Als de bekende Amerikaanse journaliste Helen Thomas (pag.16) al kan zeggen dat de Joden maar terug moeten gaan naar Duitsland en Polen – hoe kunnen ze dan meer liefde verwachten van de kant van hun openlijke vijanden? Wie zulke vrienden heeft, heeft geen vijanden nodig! Het bestaansrecht van Israël wordt zonder schroom in twijfel getrokken, Hamas wordt vergeleken met moeder Theresa en de IDF (Israëlische leger) met Jack the Ripper.
Daarom vinden wij het als redactie van Israel Today zo belangrijk om ons op tv, op het internet, en d.m.v. drukwerk te laten zien en horen. Op tv kunt u het ‘hoe’, op het internet het ‘wat’, en in het tijdschrift Israel Today het ‘waarom’ vernemen.
Lieve vrienden, jullie waarderen de woorden die uit Jeruzalem komen boven het gepraat over Jeruzalem. Hartelijk dank daarvoor!
Aviel Schneider en de Israel Today medewerkers