De ontmoeting, dinsdag in de Oval Office, van de Amerikaanse president Barack Obama en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu en de daaropvolgende persconferentie, leken goed te verlopen, maar extreem-rechtse Israëlische parlementsleden zeiden dat ze op hun hoede blijven voor de Amerikaanse leider.
Obama en Netanyahu bespraken onder andere het nucleaire programma van Iran en het binnenkort verstrijken van de bouwstop voor de Israëlische nederzettingen.
Hoewel de bouwstop door Israël zelf was opgelegd, verklaarde Netanyahu dat dit gebeurde onder zware druk van de VS. Het Witte Huis hoopte dat dit gebaar de Palestijnen er toe zou bewegen om terug te keren naar de onderhandelingstafel. Dat is niet gebeurd, en veel van Netanyahu's ministers en aanhangers vragen om de bouwstop van 10 maanden in september te laten aflopen.
Tijdens persconferentie dinsdag ontweek Obama vragen met betrekking tot het verstrijken van de bouwstop, maar hij zei wel dat hij geloofde dat directe besprekingen tussen Israël en de Palestijnen alleen kunnen beginnen tijdens een dergelijke bouwstop. Daarmee liet hij doorschemeren, dat deze niet mag aflopen totdat dit doel is bereikt.
Ayoub Kara, een Israëlische Druzen onderminister van Netanyahu's Likud partij, toonde zich niet overtuigd door wat hij ‘Obama’s diplomatieke spelletje’ noemde.
"Hij klinkt nu niet boos omdat hij Joodse stemmen en geld nodig heeft", vertelde Kara aan The Jerusalem Post. "Maar ik zal de druk die hij op Netanyahu uitoefende niet vergeten en de stress die ik zag bij de minister-president, de laatste keer dat hij uit Washington terugkwam. Hij gedraagt zich zo om politieke redenen."
Netanyahu bezocht Washington eind mei voor het laatst, en er was afgesproken om Obama te ontmoeten in het Witte Huis. Maar de Israëlische leider kreeg te horen dat hij weg moest blijven, nadat Israëlische commando's een gewelddadig humanitaire hulpvloot onderschepten, die probeerde om de maritieme blokkade van de Gazastrook te doorbreken. Enkele dagen eerder had Obama stilzwijgend steun verleend aan een vergadering van het non-proliferatieverdrag, die het uitdagende nucleaire programma van Iran negeerde en in plaats daarvan eiste dat Israël zichzelf aan nucleaire inspecties zou onderwerpen.
Een andere Likud parlementariër, Danny Dannon, zei dat hij denkt dat Obama eindelijk gaat beseffen dat hij Israël niet naar zijn hand kan zetten, maar waarschuwde dat de president zich nog steeds op de verkeerde dingen richt als het gaat over hervatting van de vredesbesprekingen gaat.
"[Obama] heeft het mis als hij denkt dat de bouwstop [in de nederzettingen] moet blijven om rechtstreekse gesprekken te laten beginnen. In plaats daarvan moet hij druk op de Palestijnen uitoefenen om aan de onderhandelingstafel te komen, ongeacht de bouwstop", zei Dannon. "Hij klinkt nu goed, maar ik ben bang dat hij na november anders zal klinken."
Obama's Democratische Partij dreigt de controle over de twee huizen van het Congres te verliezen bij de tussentijdse verkiezingen deze herfst, en de Israëli's geloven dat hij tot dat moment aardig is voor Israël om de stemmen van Amerikaanse Joden en Christenen, die de Joodse staat steunen, te beïnvloeden.
Israël wil veilig in rust en vrede kunnen genieten van zijn vrijheid, net als ieder ander vrij land. Dat is maar weer gebleken in de eerste week van juni, toen het spektakel rond de ‘Bevrijd Gaza’ -vloot losbarstte buiten de territoriale wateren van Israël. Op hetzelfde moment werd opera Nabucco van Verdi aan de voet van de rotsvesting Massada opgevoerd. Zowel Massada als het libretto van de opera, dat je met recht Joods kunt noemen, symboliseren de Joodse vrijheidsdrang. In 73 n. Chr. verkozen 960 Joden op Massada de dood boven slavernij. Onder Nabucco (Nebukadnessar), de vorst van Babylon (538 v.Chr.) leefden ze in gevangenschap. Deze twee gebeurtenissen staan onuitwisbaar in het collectieve geheugen van het volk Israël gegrift.
Hoe lang geleden deze historische tragedies ook plaatsvonden, toch maakt het herleven van de geschiedenis diepe emoties los. De wereld lijkt Israëls vrijheid te willen opofferen aan een Palestijnse staat in het beloofde land. Het feit dat Israël nu weer op hetzelfde stukje grond woont als in Bijbelse tijden, is alleen te danken aan de Almachtige en niet aan de volkeren. Op z’n best staat de wereld onverschillig tegenover Israël, maar meestal wordt dit land beschouwd als de grote onruststoker van het Midden-Oosten en de wereld. Als de bekende Amerikaanse journaliste Helen Thomas (pag.16) al kan zeggen dat de Joden maar terug moeten gaan naar Duitsland en Polen – hoe kunnen ze dan meer liefde verwachten van de kant van hun openlijke vijanden? Wie zulke vrienden heeft, heeft geen vijanden nodig! Het bestaansrecht van Israël wordt zonder schroom in twijfel getrokken, Hamas wordt vergeleken met moeder Theresa en de IDF (Israëlische leger) met Jack the Ripper.
Daarom vinden wij het als redactie van Israel Today zo belangrijk om ons op tv, op het internet, en d.m.v. drukwerk te laten zien en horen. Op tv kunt u het ‘hoe’, op het internet het ‘wat’, en in het tijdschrift Israel Today het ‘waarom’ vernemen.
Lieve vrienden, jullie waarderen de woorden die uit Jeruzalem komen boven het gepraat over Jeruzalem. Hartelijk dank daarvoor!
Aviel Schneider en de Israel Today medewerkers