Als God over Togarma spreekt, heeft Hij het over het werkelijke Togarma en niet over een locatie die wij ons wensen. Dit betekent dat de vijand van Israël uit het uiterste noorden komt, met andere woorden uit Turkije.

Bijna dagelijks bereiken ons berichten dat er een confrontatie dreigt tussen Turkije en Israël. Officieel heeft Turkije nog altijd een militair bondgenootschap met Israël; de land- en luchtmacht en de marine van beide landen hebben altijd samengewerkt. Maar dat veranderde toen in mei 2010 het incident plaatsvond waarbij Israël het Turkse schip de Mavi Marmara met geweld verhinderde om de blokkade bij de kust voor Gaza te doorbreken. Hoewel de door de Verenigde Naties ingestelde commissie-Palmer oordeelde dat Israëls optreden legitiem was, voert Turkije sindsdien een koude oorlog tegen Israël.

Turkije is weliswaar geen lid van de EU, maar wel van de NAVO, waardoor het risico bestaat dat bij een escalatie van de Turkse bedreigingen tegen Israël andere NAVO-landen betrokken raken. De Joden wonen sinds de derde eeuw voor Christus in Klein- Azië. Zo werd de apostel Paulus in Tarsus geboren, een stad aan de voet van het Taurusgebergte. De Joodse culturele en religieuze invloed was in die periode goed merkbaar, niet alleen in de grote handelssteden, maar ook in het oosten van Klein-Azië, waar nu de Koerden leven.

De Joden bleven eeuwenlang in de regio wonen, tijdens het Griekse en het Byzantijnse Rijk en zelfs nadat Klein-Azië in de zevende eeuw na Christus was veroverd door moslims. Ze werkten er onder andere als financiële adviseurs voor de islamitische sultan.

In 1492 werden de Joden die uit Spanje waren verdreven, in het toenmalige Ottomaanse (Turkse) Rijk opgenomen, waar ze zorgden voor een culturele en financiële impuls. Het huidige Israël was toen onderdeel van het Ottomaanse rijk, en de Joden vestigden zich er zonder problemen, omdat ze binnen het rijk eventueel gemakkelijk naar hun Bijbelse thuisland Sion konden terugkeren.

De Joden die zich destijds vanwege hun geloof vestigden in het heilige land, het toenmalige Palestina, waren voor zover het aan de Turkse machthebbers lag, hartelijk welkom. Maar toen rond het einde van de negentiende eeuw het politieke zionisme ontstond, veranderde de welwillende houding van Turkije tegenover de Joden.

En nu laat Turkije – opnieuw – een totaal ander gezicht zien. Eerst een warme samenwerking, nu een koude oorlog, die op ieder moment tot een daadwerkelijk gewapend conflict kan leiden. Door de ontwikkelingen in het Midden-Oosten en de heropleving van de islam, die van moslims radicale islamisten maakt, is een Israëlvijandige verbintenis ontstaan tussen Egypte en Turkije, die werd bekrachtigd tijdens het bezoek van de Turkse premier aan Caïro afgelopen september.

Deze Noord-Zuidas krijgt nog meer negatieve betekenis door het feit dat Egypte het vredesverdrag met Israël in de praktijk al nietig heeft verklaard. En dat herinnert Bijbelkenners aan een oord met de naam Togarma dat wordt genoemd in onder andere Ezechiël 38:6. Togarma is de vijand van Israël ‘uit het uiterste noorden’, die met een overweldigende krijgsmacht een invasie in Israël zal inzetten.

Het Bijbelse oord Togarma is niet Moskou, zoals velen beweren, maar het is Guareana, het huidige Turkse Gürün, dat ligt aan de bron van de rivier de Eufraat in het Bijbelse Galatië, waar de oud- Keltische natuurreligie zich had vermengd met de Griekse cultus.

Als God over Togarma spreekt, heeft Hij het over het werkelijke Togarma en niet over een locatie die wij ons wensen. Dit betekent dat de vijand van Israël uit het uiterste noorden komt, met andere woorden uit Turkije. Dit wil niet zeggen dat Turkije per definitie de supermacht is, die met een overweldigende krijgsmacht Israël zal binnenvallen. Alles moet gezien worden in de context van de hoofdstukken 38 en 39 van Ezechiël, waar gesproken wordt over Gog en Magog.

Volgens de geschiedschrijvers Herodotus en Flavius Josephus, en volgens Assyrische geschriften uit de achtste eeuw voor Christus, gaat het in deze Bijbelgedeelten over Oost-Anatolië (Turkije). Dan valt het te verwachten dat Turkije het door de Arabische lente ontstane machtsvacuüm zal aangrijpen voor eigen voordeel. De Turkse premier Erdogan eiste nu al voor zichzelf een leidende rol op tijdens zijn toespraak in september voor de Arabische Liga. Het is belangrijk te beseffen dat de volkeren rondom Gog en Magog tegen Israël optrekken om ‘te roven en buit binnen te halen’ (Ezechiël 38: 12). De antichrist streeft daarentegen naar wereldheerschappij, en alle mensen zullen hem aanbidden (Openbaring 13).

Gog en Magog zijn dus niet dezelfde personen of mogendheden als de antichrist; eerst zal Israël worden aangevallen door zijn vijand uit het uiterste noorden (Turkije) en zijn islamistische medestanders uit de Noord-Zuidas.

Als de actuele ontwikkelingen in het Midden-Oosten naast de profetische uitspraken worden gelegd, wordt plotseling de samenhang duidelijk tussen de Arabische opstanden en de Turkse oorlogsdreiging aan het adres van Israël.